Havanın tanrısıdır; gökle yerin arasını dolduran boşluğu temsil eder. Güneş tanrısının kendi kendine var ettiği ilk çiftin erkek yanıdır; kız kardeşi ve eşi, nem tanrıçası Tefnut'tur. Yeryüzü tanrısı Geb ile gök tanrıçası Nut onların çocuklarıdır.
Adının, kuruluk ve boşluk anlamlarını taşıyan bir kökle ilişkilendirildiği belirtilir; kardeşi Tefnut nemi temsil ederken o kuru havayı temsil eder. İkisi birlikte, yaşamın içinde soluk alınan ortamı oluşturur.
İlk Çiftin Doğuşu
Heliopolis'in yaratılış anlatısında, tek başına var olan güneş tanrısı Atum ilk çifti kendinden meydana getirir. Bu çiftin erkeği Şu, dişisi Tefnut'tur; böylece evrende ilk kez cinsiyet ve çoğalma ortaya çıkar.
Bir anlatıda bu ilk ikili, başlangıcın karanlık sularında bir süre kaybolur. Atum onları aramak için gözünü ardlarından gönderir; geri döndüklerinde döktüğü sevinç gözyaşlarından insanlar doğar.
Göğü Kaldırması
En tanınmış işlevi, gökle yeri birbirinden ayırmasıdır. Başlangıçta Geb ile Nut birbirine sarılı, aralarında hiçbir boşluk olmadan dururdu. Şu araya girip Nut'u yukarı kaldırdı ve Geb'i aşağıda bıraktı; böylece canlıların yaşayacağı hava boşluğu doğdu.
Mısır sanatının en çok işlenen sahnesi budur: altta uzanan yeryüzü, ortada kollarını yukarı açmış hava tanrısı, üstte kavis çizen yıldızlı gök. Kimi tasvirlerde ona bu işte yardım eden ikinci varlıklar da resmedilir. Göğü sürekli tutan güç Şu olduğu için, onun bir gün yorulup bırakması evrenin sonu sayılırdı.
Işık ve Yaşamla İlişkisi
Gökle yerin arasını doldurduğu için güneş ışığının içinden geçtiği ortam da odur. Bu yüzden zamanla ışıkla ve güneşin ısısıyla ilişkilendirilmiş, aydınlığı yeryüzüne ulaştıran hava olarak düşünülmüştür. Soluk alıp vermeyi, yani canlılığı sağlayan da yine onun temsil ettiği havadır.
Tanrıların Kralı Olması
Tanrıların yeryüzünde hüküm sürdüğü çağda, güneş tanrısından sonra tahta Şu'nun geçtiği anlatılır. Ancak hükümdarlığı kolay olmaz; karanlık güçlerin ve yılan biçimli düşmanların saldırısına uğrar. Yıprandığı bu dönemin ardından tahtı oğlu Geb'e bırakır ve gökyüzüne çekilir.
Bu anlatı, tanrı kuşaklarının teker teker yeryüzü krallığını devretmesi zincirinin bir halkasıdır: güneş tanrısı, Şu, Geb ve ardından Osiris sırayla hüküm sürer.