Buri, Nors mitolojisinde tanrı soyunun ilk atasıdır. Dünya kurulmadan önce, buzla ateşin karşılaştığı Ginnungagap boşluğunda, ilk inek Audhumla'nın yaladığı tuzlu buz taşlarının içinden çıkar. Ne annesi ne babası vardır, varlığını bu yalamaya borçludur.
Oğlu Bor, Bor'un oğlu da Odin'dir. Bu yüzden Buri, Odin ile kardeşleri Vili ve Ve'nin dedesi sayılır. Yüzü güzel, gövdesi iri ve güçlü biri olarak anılır. Bunun dışında hakkında pek bir şey anlatılmaz, ne bir işi ne bir sözü aktarılır.
Doğuşu
Ginnungagap'ta kuzeyin buzu güneyden gelen sıcakla eriyince damlalardan önce dev İmir, ardından Audhumla doğar. İmir ineğin sütüyle beslenir, inek ise kırağıyla kaplı tuzlu taşları yalayarak karnını doyurur. Yaladığı taştan ilk akşam bir adamın saçları belirir. İkinci gün baş görünür, üçüncü gün bütün gövde açığa çıkar. Taştan bu biçimde doğan adam Buri'dir.
Böylece aynı erimeden iki ayrı soy türer. İmir'in soyu buz devleridir, Buri'nin soyu tanrılar. Tanrılarla devler arasındaki uzun düşmanlık da bu ikili başlangıca dayanır.
Soyu
Buri'nin Bor adında bir oğlu olur. Bu oğlun nasıl dünyaya geldiği anlatılmaz, Buri'nin bir eşi de anılmaz. Bor ise dev Böltorn'un kızı Bestla ile evlenir ve bu evlilikten Odin, Vili ve Ve doğar. Tanrı soyu böylece daha üçüncü kuşakta dev kanıyla karışır. Torunlar İmir'i öldürüp dünyayı onun gövdesinden kurar. Bu olayda Buri'nin bir payı anlatılmaz, adı soy zincirinin başında kalır.
Adın kökü genellikle Ortak Germence *buriz sözcüğüne bağlanır. Sözcük oğul ya da doğmuş anlamına gelir. Buri ile Bor aynı kökten türemiş iki ad olarak görülür. Kimi yorumlar birincisini doğuran, ata, ikincisini doğan, oğul diye anlar.
Ata, oğul ve torundan oluşan bu üç kuşaklık zincir Yunan anlatısındaki Uranos, Kronos ve Zeus sırasını andırır. Benzerlik sırayla sınırlıdır. Yunan zincirinde her kuşak bir öncekini tahttan indirir, Buri ile Bor arasında ise böyle bir çatışma yoktur. Torunların öldürdüğü de Buri ya da Bor değil, dev soyunun başı İmir'dir.
Kaynaklardaki Yeri
Buri'nin doğuşu yalnızca 13. yüzyılda yazıya geçirilen düzyazı anlatıda yer alır. Eski Nors şiirlerinde bu doğuş anlatılmaz. Bor ise şiirlerde de geçer, tanrılar orada Bor'un oğulları diye anılır. Buri'nin şiirdeki tek izi 12. yüzyıldan kalma bir ozan dizesidir. Bu dizede Odin, Buri'nin mirasçısı diye çağrılır. Adın bu kadar seyrek geçmesi, Buri'yi tapım gören bir tanrıdan çok soy zincirini başlatan bir figür olarak gösterir.