Aşkın, güzelliğin, arzunun ve bereketin tanrıçasıdır. Yunan mitolojisindeki Afrodit ile özdeşleştirilir ve aşkla ilgili anlatılarının çoğu oradan alınmıştır. Ancak Roma'daki önemi yalnızca aşk tanrıçası olmasından gelmez: Venüs, Roma halkının kökenindeki tanrısal atadır.
Erken dönemde Venüs, bahçelerin, ekili toprağın ve bitki örtüsünün bereketiyle ilişkili bir İtalik tanrıçaydı. Yunan Afrodit'iyle birleşmesinden sonra aşk ve güzellik tanrıçası kimliği öne çıktı, ama bereket ve büyüme yönü hiç kaybolmadı.
Roma'nın Atası
Venüs, ölümlü Ankhises'ten oğlu Eneas'ı doğurdu. Truva'nın yıkılışından kaçan Eneas, İtalya'ya göç etti ve soyundan gelenler Roma'yı kurdu. Böylece Venüs, doğrudan Roma halkının tanrısal anası sayıldı.
Roma'nın önde gelen aileleri, özellikle de Iulius soyu, atalarını Eneas'ın oğlu üzerinden Venüs'e bağlardı. Bu yüzden Venüs, ana ata anlamına gelen sıfatıyla bir tapınakla onurlandırılmış; tanrıça, hem aşkın hem de devletin ve soyun koruyucusu olarak yüceltilmiştir.
Zaferle İlişkisi
Venüs aynı zamanda talih ve zafer getiren bir tanrıça olarak da anılırdı. Komutanlar seferlerinde onun uğurunu ararlar, kazandıkları zaferi ona bağlarlardı. Zafer getiren Venüs sıfatı, onu yalnızca aşkla değil, savaş alanındaki başarıyla da ilişkilendirir.
Savaş tanrısı Mars ile ilişkisi bu yönü pekiştirir. Aşkın tanrıçası ile savaşın tanrısının birleşmesi, Roma'nın hem sevgiyle hem de güçle kurulduğu düşüncesinin simgesi olarak görülürdü. Eşi ise demirci tanrı Vulkan'dır.
Simgeleri ve Bayramı
Simgeleri güvercin, gül ve mersin ağacıdır; denizden doğuşunu hatırlatan deniz kabuğu da onunla anılır. Yanında çoğunlukla, arzuyu ok gibi kalplere saplayan oğlu Cupido bulunur.
Adına ilkbaharda, nisan ayının başında bir bayram yapılırdı; bu ay, büyümenin ve bereketin mevsimi olarak ona uygun görülürdü. Adı bugün hem gökyüzünün en parlak gezegenlerinden birinde hem de haftanın bir gününde yaşamaktadır.